Isabel Bons is een energieke vrouw. Een jaar geleden ging zij naar Dierenzorgcentrum Louterbloemen om zich op te geven als gastgezin voor de opvang van kittens. Dat is gelukt, maar …….

Toen over het vrijwilligerswerk op de dierenambulance werd gesproken, was haar interesse gewekt. “Is misschien ook wel leuk”, dacht zij. En na een proef dag meerijden was ze verkocht. “Toen merkte ik dat ik er heel veel voldoening uithaal om zwerfdieren en gewonde dieren te helpen.” Zodoende is Isabel nu ook hulpverlener op de ambulance.

Waarom daar?
Isabel koos ervoor om bij Louterbloemen vrijwilligerswerk te gaan doen omdat …. zij van dieren houdt. Inmiddels voelt zij zich helemaal thuis bij deze organisatie. Niet alleen vanwege de dieren, maar ook omdat zij zich daar welkom voelt. Vrijwilligers en beroepskrachten vormen een soort familie; het voelt heel warm en is gezellig.

Druk?
Dat ligt eraan. “Als het een drukke dag is, met veel meldingen, dan zit je de hele dag op de ambulance en dan hoop je dat je af en toe naar Louterbloemen terug kunt voor een plaspauze en een bakje koffie. Op andere dagen kan het heel rustig zijn. Dan ben je hier en ga je bijvoorbeeld de dierenambulance schoonmaken en aanvullen, hokken schoonmaken of honden uitlaten.
Een dienst duurt ongeveer van negen tot vier uur. Maar de ambulance rijdt 24 uur per dag. Voor Louterbloemen totaal werk ik minimaal 12 uur maar soms ook meer omdat ik ook wel eens voor iemand inval als er een gat in het rooster is gevallen”.

Twee dagen per week verdient Isabel de kost als juf in het onderwijs.
De opvang van kittens, een dagje ambulance en een dag als centralist op de meldkamer
doet zij ernaast. En sinds kort volgt zij een opleiding voor dierenartsassistente.

Leuk!
Veel mensen doen iets wat zij toch al leuk vinden als vrijwilligerswerk. Dat is leuk voor de maatschappij én leuk voor henzelf. Hoe zit dat bij jou?
Isabel: “De omgang met dieren vind ik sowieso al heel leuk. Als kattenmens maak je me helemaal blij als ik die kan aaien of helpen. Het is fijn om dieren en hun baasje te helpen. Bijvoorbeeld als je een melding krijgt over een zwerfkat en je ontdekt dat dat een huisdier is, omdat die kat gechipt is. Dan nemen we contact op met de eigenaar, die natuurlijk superblij is. Zo’n hereniging mogelijk maken, dat zijn natuurlijk ook voor jezelf mooie momenten.

Ik heb dat al vaak meegemaakt. Daarom is het zo fijn dat steeds meer eigenaren hun hond of kat laten chippen. Want ja, soms gaan ze nu eenmaal op verkenning uit als ze de kans krijgen.

vlnr vrijwilligers Isabel en Monica

We krijgen ook heel veel meldingen van vogeltjes die gewond zijn. Die brengen we dan naar de Vogelopvang in Rotterdam en als je dan de opmerking krijgt ‘Gelukkig jullie zijn net op tijd, want nu kunnen we tenminste nog wat doen’, dan voel je je wel groeien. Dan denk je: ‘  Wat ik doe, dat doet ertoe!’.

Wat ook leuk is, zijn de taxiritjes, bijvoorbeeld naar de dierenarts. Dan kunnen we gewoon even gezellig met de mensen praten. Tenzij er natuurlijk iets ernstigs met hun huisdier aan de hand is. Dan wordt het een serieuzer praatje.

Het gebeurt ook regelmatig dat we een melding krijgen over een zwaan die gek doet, ergens in een parkje. Negen van de tien keer kun je niets veranderen aan zo’n situatie. Maar we lopen dan toch even door het parkje heen om te kijken of het goed gaat met de dieren. En dan zijn we weer even lekker buiten. Dat is ook een voordeel van dit werk”.

Doe mee!
Er zijn veel vrijwilligers nodig, bij Louterbloemen, maar ook bij andere organisaties.
En er zijn nog genoeg mensen die geen vrijwilligerswerk doen. Heeft Isabel een advies om hen te stimuleren om juist wél vrijwilligerswerk te gaan doen?

Isabel vertelt dat zij bij jongeren merkt, dat de druk om geld te verdienen heel hoog is. “En dan ga je toch geen vrijwilligerswerk doen, want je moet toch geld verdienen? Terwijl, ik dit meer als een hobby zie en als een investering in mezelf. Om dóór te leren of om misschien toch ooit iets te gaan doen wat wél betaald wordt. Dus ik denk dat je vrijwilligerswerk meer moet zien als een soort hobby waar je voldoening uit haalt, dan om het als werk te zien.

Maar hobby of niet, je moet wel je verantwoording nemen. Als ik een dag op het rooster sta kan ik niet zomaar een uurtje van te voren zeggen ‘Oh het komt toch niet uit’. Het is niet vrijblijvend. Je neemt verantwoording voor jezelf en voor de organisatie.”

Anecdote
Isabel: “Of ik iets heb meegemaakt dat leuk is om te vertellen? Wat mij het meeste bijblijft zijn de verdrietige dingen.” Maar na even denken komen er toch enkele luchtigere verhalen boven drijven.

“Tijdens een van mijn eerste diensten wist ik nog niet dat er kledingvoorschriften gelden bij de Ambulance. Ik droeg een opgerolde broek en sneakers toen we een melding kregen over een gewonde gans. Die zat ergens langs de kant van de sloot en of we die maar even wilden vangen. Jammer genoeg voor mij stond het langs de slootkant helemaal vol met brandnetels. Daar moest ik met m’n blote benen doorheen! Toen dacht ik: ‘Vanaf nu weet ik dat ik dat nooit meer moet doen en waarom je altijd een lange broek en wandelschoenen moet dragen, hoe warm het ook is’.

Tijdens een andere dienst in mijn begintijd, moest ik samen met een collega, twee katten vangen bij mensen thuis. Die katten waren nog wat schuw en schichtig, dus lastig te vangen en ze moesten naar de dierenarts. Toen we daar aankwamen stonden de reismandjes al klaar en zat de ene kat in totale paniek achter de bank en de andere achter de verwarming.
De eerste kat kregen we met een vangnet te pakken door de bank rustig naar voren te schuiven. Toen zei de eigenaar: ‘Dit was de rustige kat, nu moet je die andere nog vangen’! Die kat schoot al naar boven en rende het hele huis door. Wij erachter aan. Op een gegeven moment ging ze stilzitten op de trap. Ik keek die kat aan en zag dat hij met zijn ogen zat te knijpen. Dat betekent: ‘Het is ok. Ik ga niet met jou vechten. Ik ben niet boos.’ Dat doen katten ook met elkaar. Dus ik kneep terug met mijn ogen en kreeg weer zo’n reactie. Toen besloot ik mijn handschoenen uit te doen, voorzichtig naar hem toe te gaan en mocht ik hem aaien. Daarna begon die kat te spinnen en kon ik hem heel gemakkelijk oppakken en in het mandje doen. Dat leer je al doende. Als je ervaring hebt met dieren en de dieren kan lezen, dan kun je dit werk beter uitvoeren.”

Hoe een gevonden ‘zwerfhondje’ dankzij zijn chip door Isabel en collega Cheyenne naar zijn baasje kon worden teruggebracht